زه چي وړه غوندي ماشومه وم شهيده وروره

تابه له ما سره كوله څومره مينه مدام

تابه زما د پاره داسي سوغاتونه راوړل

چي مي وړه غوندي دنيا وه په رنګينه مدام

تا به كولې همېشه ماته خوږې خبري

تابه ويل راته مدام چي زه وعده دركوم

رنګين سپرلى چي د ځوانۍ كله راخورسي پر تا

هله به تا ته آخري يوه تحفه دركوم

يوه شهزاده غوندي ځلمى يووفادار ملګرى

ځي به له تا سره په ژوند كي لاس ترغاړه همېش

وي تعلق به مو دژبي او تالو په محفل

د ژوند شكري به په كړس ځبېښي دواړه همېش

زه چي وړه غوندي ماشومه وم شهيده وروره

خبره نه وم چي ژوند څه د ژوند ملګرى څه وي

په دي خوشحاله وم چي ستا آخرنى سوغات به

ارومرو ستا تر همه وو سوغاتو نو ښه وي

نودي احساس په وخت نا وخته بيقراره كړم زه

مابه ويل د پېغلتوب سپرلي دي زغره راسي

د انتظار ترخې شېبې دي پاى ته ورسېږي

تر قندو خوږ تر ستورو سپين ځلمى دي زغرده راسي

موږ د تورتم شپو كي اوسيږوزموږ سحر ونړېد

زموږ سپوږمۍ ده رالويدلي زموږ لمر ونړېد

زموږ په كلي كي نن وير دي او ژړا خپره ده

نن په سرو وينو كي چينار دي نن ګودر ونړېد

اه خدايه هر كاڼى قاتل سو سو يتېم ورپاتي

څنګه پښتو سوه ، څه پښتون سو څه خيبر ونړېد
بيا د هلمند غېږه خالي سوه ځوانيمرګ سو هغه

چي روحاني غوندي زړګى ورنه بحر ونړېد

واوره دغره په سركي

باد سره وښورول

د پنج شنبې ماځيګر

څخه چي څه پيښ سوله

زه خو په پوه نه سومه

خو باد چي كله سور سوري سوګرانه

نو بس

دغره له سره

څخه د ځمكي په لور
واوره راوبهېدل

څو چي و ځمكي ته راورسيږي

نو سره وركه سوله غيبه سوله

نو په هم هغه ساعت

مي ارمانونه ټوله

په شان د واوري سوله

ځوان شاعر عبدالله ستوري ته، د هغه د رالېږلي شعر په جواب کي

څوک یې چي زما د پردېسۍ پر وطن
هېري کوڅې ته رالېږې شعرونه
چا مي د زړه لاره در وښودله
چي پر کوگل مي اوروې نظمونه
د دې بې دردو په مالت کي اشنا
څنگه دي زه په زړه کي وگرځېدم
ژوند دي د ستورو په حساب غواړمه
د خدای په یاد سې چي دي ویادېدم
نظم دي داسي پر ما خوږ لگېږي
لکه شرنگی چي د سیتار اورمه
تر خوله دي وگرځم گړېږه راته
پکښي کیسې مي د خپل ښار اورمه
پکښي تصویر د خپل جانان وینمه
پکښي سندري د خپل یار اورمه
سترگو ته راسي د خالپوڅو کوڅې
پکښي مي نوم د کندهار اورمه
لا خو مین یم د ارغند د څپو
وایه‏«‎په زړه کي به مي څه تېرېږي‏»‎
لا مي خیالونه له هلمند سره ځي
پکښي مي هیلي مستانه بهېږي
زه د یاغي میني زانگو روزلی
«‎تار د سکوت مي خوله گنډلای نه سي‏»‎
زه د آزادو الوتلو مین
قفس مي زور ته ټینگېدلای نه سي
زه د قسمت زولنې نه منمه
اسمان مي چیغي گرځولای نه سي
زه چي ژوندی یم در سره به یمه
زه به زلمو ته غزلونه لیکم
پر بوډۍ گوتو به مي جام نڅوم
ساقي ازل ته به نظمونه لیکم
له ‏«‎ماشوخېله ‏»‎به قلم تښتوم
«‎د ‏‎زړه په وینو به شعرونه لیکم‏»‎
څه د خیام څه د مغان په ژبه
پر منبرونو تعبیرونه لیکم
لا مي د خیال د شنو دښتو پر لمن
ښکلي کوچۍ پېغلي خېمې وهلي
لا یې مستېږم د شپېلۍ له نغمو
لا مي گودرته دي کوڅې نیولي
لا به پېزوان کي زنگوم خوبونه
لا پر غزل مي دي بوتکۍ لیکلي
ما د ارغند له څپو ژوند میندلی
زه د میوند له افسانو راغلی
زه  د کنړ زه د ترنک له اوبو
ما د هلمند آب حیات چښلی
وایه زما ویني به سړېږي څنگه؟
په زړه کي مینه به وچېږي څنگه ؟
زه مي د شمعي د لمبو پر وطن
د ابوجهل چپاوونه وینم
زه د خلیل د محرابونو پر کور
د نمرودانو سره اورونه وینم
له شنه اسمانه د سکروټو باران
پر خپله مېنه دوږخونه وینم
هم د نامرادي ځوانۍ مات هډونه
هم له باروتو جوړ قبرونه وینم
وینم لمبه دی انارگل پر ونو
د نسترن غوټۍ په وینو ژاړي
ناوي خپړي دي دعا ته پورته
د عزت قبر له خالقه غواړي
اوس  د شپانه ترانې نه مستوي
د غرولمنو کي آواز د شپېلۍ
اوس یې له شونډو نغمو کوچ کړی دی
سور ته یې نه سمېږي ساز د شپېلۍ
اوس د خیبر په غېږ کي مستي نه دي
هغه شېربرېتي شمله وري درې
اوس افسانې د تاریخ نه جوړوي
هغه ببري برېتوري درې
اوس جوړوي د جنازو نکلونه
د ځوانیمرگو هدیرو نکلونه
اوس به له چا سره غزل ولیکو
اوس به مو څوک سي د مستۍ ملگري
څوک به پر شرنگ د پایزېب نظم لیکي
څنگه به ستایي د بورا وزري
پر کور مو اوري د باران په رسم
د شنه اسمان له سترگو سره بڅري
له جنازو سره به څوک نڅوي
د ربابونو د ماښام سندري
زموږ د غوټیو پر انگړ وهلې
د تور خزان اجاره دار ده کېږدۍ
اوس د نسیم له ستوني خیژي زگېروی
اوس په گلڅانگو کي رنځوري غوټۍ
اوس بلبلان په وینو وینو ژاړي
گلو ته نه وروړي نازکي پاپۍ
زموږ له وطنه تورېدلي تللي
اوس په سېل نه راځي یاغي توتکۍ
وایه زه څنگه شپېلۍ وږغوم
چاته به وایم د خیبر سندري
څنگه د کونډو په مالت کي غواړې
زما له قلمه د اختر سندري
خو یوه ورځ به داسي راسي اشنا
چی په یوه ږغ به سندري وایو
ته  د ارغند زه د هلمند ترانې
پر انار گل به یې ملگري وایو
ته به مي گورې ژوندى سوی به یم
بیا به له سره غزلونه لیکم
په کړوپه ملا به مي اتڼ ووینې
پر گل سرخ به مي نظمونه لیکم
بیا به مي گورې په میوند کي روان
پر ملالۍ به دي شعرونه لیکم
بیا به له سره د ساقي کیسه وي
بیا به شرنگی د گیلاسونو اورو
له شهبازونو به نغمې اورېږي
نوی به ږغ د پایزېبونو اورو
بیا به ‏«‎غني ‏»‎له میخانې راوزي
شرنگ به د نویو غزلونو اورو
ته به مي گورې چی سندري به مي
له مطربانو سره شپې تېروي
کور به خراب وي د مختور محتسب
تورو تیارو کي به شېبې تېروي
بیا به مي گورې چی نظمونه به مي
پر سورکو شونډو زمزمې نڅوي
له میني مسته درخانۍ غزل مي
په ربابونو کی نغمې نڅوي
ته به راځې راته د‏«‎ ستوري‏»‎ پر چم
زما ترانې به درته شپې نڅوي

                                               ویرجینیا     ٢٠٠٨-١٥-سپټمبر

په يار پسي وتلى ليونى نه دى راغلى

وكورته د سينې مي لا زړګى نه دى راغلى

پر هار مي دسينې دى غوړيدلي ګل ګلاب

پر ګل مينو ولاړسى پسرلى ندى راغلى

تر اوسه په دي ښار كي سړيتوب ته لاره نسته

تر اوسه ودې ښار ته لاسړى نه دى راغلى

پرون ښادي ديار وه په خبر نه سومه زه

او نن چي زه قتلېږمه نو دى نه دى راغلى

پوهيږي چي شراب نه دي د سرو اوښكو كاسې دي

نشې ته نن خومار خومار زلمى نه دى راغلى

هيربه يې نكړو دازموږ د ازادۍ وطن دى

غواړو يوالى دا زموږ د ورورلۍ وطن دى

چي تير تاريخ داتلانو او غازيانو ګورم

داده باتورو مېړنو د خپلواكۍ وطن دى

په پاك ايمان او اتحاد يي غليمان شړلي

دا ده غازي محمد ايوب او ملالۍ وطن دى

خدايه ډيوه د نفاق مړه كړې زموږپه ګران مسكن كي

دامو جنت دامو غيرت دنيكمرغۍ وطن دى

(فرهنګه) نور به ددي خاوري وخدمت ته دانګم

د افغانانو مېړنو د قربانۍ وطن دى

نور سړوه د قهر اور اسمانه

دلته دي نه چليږي زور اسمانه

ته كه دتندر غوندي ټكي لري

موږ هم ساتلى زړه د مور اسمانه

كړنلاره مو صحي ده معتبر په پښتنو دى

ځلانده مو تاريخ دميرويس خان او دنازو دى

وياړمندي توري هسكي كړي اوچت سي پښتنو

كلتور مو په غور ځنګ دى ياد ګار مو دزمرودى

ادب مو وړاندوينه ده وينا مو ريښتني ده

خيالونه مو سپيڅلي دي اظهار مو دنيكودى

كه چاراته سر ټيټي او نعقل افغان ويلو

دژوند سره بي ښخ كړو زموږ وار دشازلمو دى

لاشي به لاس ته ورنه سي نادار سو لو دښمن

هجو به پسي نكړي دا وقار د ميړنو دى

خورشيد مو هر ماشوم دى دنګه لار مو وهي خور

لرغونى مو داستان دى ياد مو شان په فرعونو دى

(احمدي ) سولم بيتابه زړه مي دنګ وهي عالمه

دښمن مي زغلولي جوړ پر هار يې پر اوږو دى

راسه زما سره ميلمه سه دا يوه شپه مي ده

د خپل وفا په ننداره سه دا يوه شپه مي ده

درته به وكړمه فرياد د پخوانيو وختو

زړته مي راسه شكوفه سه دا يوه شپه مي ده

بيا به ونه كړمه ديدن ستا دښايستو سترګو نه

لږ مي ديدن سره تازه سه دايوه شپه مي ده

هره ورځ تاچي راكولي خپلي وعدې په هر ځاى

د خپلو ژمنو په وعده سه دا يوه شپه مي ده

نور د( شېرزاد) ارمان به نه سي په دنيا كي پوره

زما د ارمان يوه شغله سه دايوه شپه مي ده

ايا كله مو اوريدلي او يامو هم ليدلي دي چي يوه مېرمن دي په خپل ځان باندي تيزاب واچوي . كه مونه وي اورېدلي او يا مو نه وي ليدلي نو راځى نن مو د روغتون په يوه واټ كي يوه مېرمن بستر ده ، دغه مېرمن چي ۴۶ كاله عمر لري وايي چي د سخت غر بت له امله يې څه موده وړاندي په خپل ځان باندي تېزاب وشندل ، داچي دغه مېرمن څه نوميږي او ولي يي په خپل ځان باندي تيزاب اچولي دغه او دې ته ورته نوري پوښتني مو د يوې مركې په ترڅ كي ورڅخه پوښتلي دي . پوښتنه :- كه لومړى خپل ځان راوپيژنى ؟ نرګس:- نوم مي نرګس دى د كندهار د ډنډ ولسوالۍ اوسېدونكې او دا مهال د اتو اولادونو مور يم چي له دوى څخه مي پنځه لوڼي او درې زامن دي . پوښتنه:- كه راته وواياست ولي مو په خپل ځان باندي تيزاب وشيندل ؟ نرګس:- وى خوري څه به درته ووايم له كومه ځايه يې در ته را پيل كړم ، زه له هري خوا بد بخته يم ، له يوې خوا مي بدمرغي دا ده چي نالوستې يم او له بلي خوا مي د خپل خاوند بېروزګاري ژړوي ، دا لاڅه خاوند مي په نشه يي توكو هم اخته دى ، زه دغه څه دې ته اړه كړم چي پرخپل ځان تيزاب واچوم . له دې سخت ژوند څخه د خلاصون بله هيڅ لاره نه وه ، څه مي كړي واى هره ورځ مي خاوند ته ويل ته مزدوري او يا هم خواري وكړه ، تر څو له دې لاري څخه مو ژوند ښه سي . خاوند مي ټوله ورځ بې كاره په كور كي ناست وو . هره خبره چي به مي ورته كول هغه به ماته له ګام سره وهل ټكول راكول ، داسي وهل هغه د چا خبره ده چي وايي نه مرم او نه رغېږم ، ټوله ورځ به د يوې ګولې ډوډۍ د پيداكولو په موخه ليرو او نيژدې كورنو ته د مزدورۍ لپاره ورتلم ، او د هغوى كالي به مي مينځل او ډوډۍ به مي په مزدوري ورپخول ، څه مي كړي واى آخر خو اته او لادونه را پسې وه ډوډۍ يې راڅخه غوښتل . پوښتنه:- مخكي تر دې چي پر خپل ځان تېزاب وشندى آيا دا فكر مو كړى وو چي د اولادونو راتلونكى به دي څنګه وي ؟ نرګس:- ولي نه ما به هر وخت له ځان سره دا پوښتنه كول چي كه زه خپل ځان ته اور واچوم او يا هم پر خپل ځان تيزاب وشيندم نو دا زما واړه اولادونه به چاته پاته كيږي آيا هغه پلار ته به پاته كيږي چي د خپلي نشې كولو لپاره له ما څخه پيسې غواړي ، خو له بلي خوا به مي ويل چي څو ترڅو به مي دا ژوند وي . هغه په پښتو كي يو متل دي چي وايي غمه زما له عمره سره سمه تر ټولو زيات به مي د هغه زوى په اړه فكر كوى چي زما شيدې يې رودلې او يو كلن وو خو آخر مي دا ژوند داسي سو چي هيڅ بدلون نه پكښي راتلى او ما هم له ځان سره دا پرېكړه وكړه چي راسه دا د ژوند اوږدې شېبې د تل لپاره پر خپل ځان را لنډي كړه او ځان له دې فاني دنيا څخه د تل لپاره بې غمه كړه او بلاخره مي له دې سره خپل يو زړه دوه كړله د تيزابو ګيلن مي پر ځان باندي واړاوه له دې سره مي خپل ځان وليدى چي د لاسونو پوټكي مي له بدن څخه را بيليږي زه هم له دې سره بي هوښه سوم چي كله پر هوښ را غلم نو خپل ځان مي په ډېر خراب حالت كي وليدى هغه وخت پوه نه سوم چي دا كوم ځاى د ى، خو يوازي مي د خپل بدن درد احساس كړ ، خو زخمونه يې ماته نه ښكارېدل ، او خپل بدن مي په ژوندوني په سپين كفن كي وليدى يوازي مي دوې ګناه كاري سترګي روغي پاته وې چي ما ور باندي يوځلي بيا دافاني دنيا وليدل. پوښتنه:- آيا فكر كوى چي له دې حالت څخه به ژوندۍ پاته سې ؟ نرګس :- په لومړيو وختونو كي چي به مي خپل ځان ته فكر سو نو ويل به مي چي نور به په دې زحمتونو كي خپل ژوند له لاسه وركوم خو اوس چي څه وخت تېر سوى نو هيله لرم چي روغه به سم او بيرته خپل د غريبى كورګي ته ولاړه سم او خپل كوچني او لادونه به پرځان باندي راټول كړم . پوښتنه :- ايا ويلاى سى چي ښځي ولي په دغسي كارونو لاس پوري كوي ؟ نرګس :- كورني تاوتريخوالي او غربت د دي لامل كيږي چي ميرمني دې ته اړي كړي چي خپل ځان ته اورواچوي او يا هم پر خپل ځان باندي تيزاب وشيندي او بل لامل يي دا دى چي زموږ زيات شمېر ميرمني نالوستي دي . پوښتنه :- څنګه كېداى سي چي د دا ډول پيښو مخه ونيول سي؟ نرګس :- كه چيري دولت د غريبو او اړو كورنيو لپاره د كار كولو زمينه برابره كړي او زموږ ښځي له زده كړي څخه برخمني واوسي خپل او د پردي حق وپيژني نو بيا امكان لري چي د دغه ډول پيښو مخه ونيول سي . پوښتنه :- كه په پاى كي خپل پيغام خپلو خوندو ته وواياست ؟ نرګس :- نورو ښځو ته دا وايم چي كه هر څومره مو په خپله كورنۍ كي ژوند تريخ سي نو داسي پرېكړه مه كوى چي ژوند مو د ناخوالو سره مخ سي او د هغې دنيا خوارۍ مو هم په برخه سي زه دا وايم چي مېرمني دي هيڅ وخت د ځانوژني كوشش نه كوي ځكه چي د هر مشكل لپاره حتماً د حل لاره سته كه چيري ما لږ څه فكر هم كړى واى نو ما به داسي نه واى كړي او نه به هم اوس دومره په تكليف واى زه اوس ډېر ارمان كوم . ولوله :- مننه موږ هم په دې هيله يو چي ستا سوله ژوند څخه به نور د نا خوالو ټغر ټول او دژوند هره ستونزه به مو په اساني هواره سي د ژوند هره شيبه مو دخوښيو څخه ډكه .