سپوږمۍ

ځان ملامت ګڼل

April 30, 2008 – 1:22 pm

ژباړه: صالح محمد صالح/ کندهار

تر ټولو غټه تېروتنه چې انسان يې د خپل ژوند په بهير كې كوي، د ځينو پېښو پر وړاندې ځان ملامت ګڼل دي. د ساري په توګه زه له دې احساس سره رالوى شوم، چې ګومان مې كاوه د خپلې مور پر اوږو بار يم، ځكه هغه به مې ليده چې يوې او بلې خوا ته ځغلي. د دندې په بهير كې به يې په بيړه كار كاوه.ما ګومان كاوه چې دا دومره زحمتونه زما لپاره ګالي. كه زه نه واى، هغې به هم په هوسايۍ كې ژوند كولاى. كله چې مې دا موضوع له خپل مشر ورور سره شريكه كړه، په خپلو دليلونو يې قانع كړم خو وروسته راته څرګنده شوه چې زما لويه ستونزه دغه ډول بېځايه فكر و.زما لويه خطا دا وه چې په دغو شرايطو كې مې ځان ملامت ګاڼه، ما داسې ګڼل، كه هر ماشوم له همداسې وضعې سره مخ وي، دغه وضعيت د هغوى په برخه كې هم صدق كوي، چې په مينه ناك چاپېريال كې رالوى شوي وي. ماشومان دغه ډول بې مينې توب شخصي ګڼي، ځكه هغوى دومره توان نه لري، هغه څه چې پېښېږي، توپير يې وكړي.كه پرښتې زموږ پر سيارې زياته الوتنه كولاى، زما به يوه هيله دا وای چې دنده وركړم، زموږ د خاورينو انسانانو د ساتنې لپاره زموږ په غوږونو كې دا جمله زمزمه كړي: ځان ملامت مه ګڼه، “كه بل څوك هم ستا پر ځاى واى، همدغه پېښه به كېده”.موږ كه په يوه مينه ناك چاپېريال كې رالوى شو، بيا مو هم سترګې او غوږونه په منفي احساساتو پسې وي چې د مور او پلار مينه هم ورسره يو ځاى وي. له ماشوم سره د مور او پلار په اړه مثبت احساسات له غوسې، وېرې، خواشينۍ او نيمګړو هيلو سره مل وي. كه دغه احساسات درك كوو او دا شك هم كوو چې كېداى شي موږ به يې لاملين يو.ما د خپل ژوند ډېر وخت د ماشومتوب د وخت د منفي احساساتو په اړه په سوچ وهلو تېر كړى. له شك پرته چې مور مې د ژوند تېرولو لپاره اندېښمن زړه درلود. يوې ناڅاپې پېښې د هغې نړۍ ورخرابه كړه. د پلار مړينې مې.كله چې مور زه په خپله گېډه كې رالويولم، زما پلار يې دې ته اړ كړ، چې يوه بله دنده خپله كړي، هغه چې په دې اوونۍ كې د كورني ژوند يوې بلې نېكمرغۍ ته رسېدلې وه، په بله اوونۍ كې كونډه شوه، چې د يوه ماشوم مسووليت يې هم ورپه غاړه شو.ننني زيات ارواپوهان په دې عقيده دي، چې ماشومان، د مور په ګېډه كې د مور احساسات درك كولاى شي. ما به هم د مور په ګېډه كې له چاپېريال څخه زيات احساسات خپل كړي وو.زه په دوديز چاپېريال كې چې له بېلابېلو احساساتو ډك و، وزېږېدم. مور مې زه غوښتم، (كه څه هم له پيله د شپږو ماشومانو مور وه)، خو بيا يې هم زه نه غوښتم، (په هغه خواشينوونكي چاپېريال كې زما زېږون، يوازې يوه خواشيني وه). طبعاً زه نه توانېدم چې هغه وخت درك كړم. خو يوازينى شى چې ما ورباندې پوهېدل غوښتل دا و چې كوم عيب خو به نه لرم، ما ګومان كاوه كوم پټ شى شته، چې زه يې نه شم درك كولاى.له همدې كبله يې په خلاصه غېږه زما هركلى و نه كړ، په ډېره ساړه چلند سره يې كور ته لاره راكړه، بيا به مې احساسول چې زه يې خوښ يم او ښه راغلاست يې راته ويلى دى. په ذهن كې مې عجيب فكرونه ګرځېدل، شاوخوا خلكو راته ډوډۍ راكوله، اكثره مهربان وو، خو… د مور او انا تر شونډو لاندې ځينې چيغې او خبرې زما په اړه وې؟

دغه ډول ډېرې پوښتنې راسره وې، تل به مې وېره لرله، هسې نه چې په ځواب يې وپوهېږم، له دې كبله يوې خوا ته ګوښه شوم او ښه سړى راڅخه جوړ شو.